ใครแต่งงานกับตุนเฟย์?

พระอัครชายาตุน หรือ ตุนเฟย (จีน: 惇妃, พินอิน: Dūnfēi, 27 มีนาคม 1746 – 6 มีนาคม 1806) พระอัครชายาในพระจักรพรรดิเฉียนหลงประสูติเมื่อวันที่ 27 มีนาคม ค.ศ.1746 เป็นธิดาของ หวังซื่อเก๋อ ผู้บัญชาการกองธงขาวหนึ่งในแปดกองธงของราชวงศ์ชิงเข้าวังถวายตัวเมื่อ ค.ศ.1764 และได้รับพระยศเป็นพระสนมหย่งขั้นฉางไจ้และได้รับเลื่อนพระยศอีกครั้งเป็นพระสนมหย่งขั้นกุ้ยเหรินและใน ค.ศ.1770 ก็ได้รับเลื่อนพระยศเป็นพระชายาตุน (ตุนผิน) และใน ค.ศ.1774 ก็ได้รับพระยศเป็นพระอัครชายาตุน (ตุนเฟย) และมีประสูติกาลองค์หญิงกู้หลุนเหอเสี้ยวซึ่งเป็นพระธิดาองค์สุดท้ายในพระจักรพรรดิเฉียนหลงและพระจักรพรรดิก็โปรดปรานพระธิดาองค์นี้เป็นอย่างมาก

ใน ค.ศ.1778 พระนางทำร้ายร่างกายนางกำนัลส่วนพระองค์ในตำหนักจนเสียชีวิตซึ่งการทำร้ายผู้อื่นจนตายถือเป็นความผิดร้ายแรงและโทษของพระนางก็ร้ายแรงมากแต่เพราะพระนางเป็นพระมารดาขององค์หญิงกู้หลุนเหอเสี้ยวพระจักรพรรดิจึงลดพระยศของพระนางจากตำแหน่งเฟยลงมาเป็นตำแหน่งผินและต้องรับผิดชอบต่อครอบครัวของนางกำนัลที่เสียชีวิต สองปีถัดมาคือ ค.ศ.1780 พระนางก็ได้รับพระยศเป็นเฟยดังเดิม

พระนางสิ้นพระชนม์วันที่ 6 มีนาคม ค.ศ.1806 รวมพระชนม์ได้ 59 ชันษา

Qianlong, Kien-long, K'ien-long ou Khian-loung (chinois : 乾隆 ; pinyin : Qiánlóng ; Mandchou : ᡥᡠᠩ ᠯᡳ, nom personnel Aixinjuelo Hongli) (25 septembre 1711 - 7 février 1799) est le sixième empereur de la dynastie Qing. Il règne officiellement sur la Chine du 18 octobre 1735 au 8 février 1796. Son nom de naissance est Àixīnjuéluó Hónglì (愛新覺羅弘曆), aussi nommé « Prince Bǎo » (宝亲王 / 寶親王, bǎo qīnwáng) ; son nom de temple est Gāozōng (高宗) et son titre posthume Chúndì (. 帝). Qianlong est le fils de l'empereur Yongzheng (雍正帝) et de la concubine impériale Xiao Sheng Xian (孝聖憲).

Le règne de l'empereur Qianlong est considéré comme l'un des âges d'or de la civilisation chinoise, l'apogée de la dynastie Qing. L'empereur, homme d'État ambitieux et conscient de son devoir, élargit les frontières de l'empire chinois en direction de l'Asie centrale. Poète, peintre accompli et maître de la calligraphie, il promeut le développement de la culture chinoise dans tout l'empire. Collectionneur averti, il rassemble une des plus importantes collections d'art au monde. Il fonde la bibliothèque des quatre trésors, Siku Quanshu, afin d'établir la plus grande collection de livres de toute l’Histoire de la Chine. C'est pour la Chine une période faste d'expansion territoriale et de stabilité intérieure. Cependant, à la fin de son règne, les premiers signes de faiblesse de la dynastie Qing apparaissent.