ใครแต่งงานกับJulia the Elder?

Julia the Elder (30 October 39 BC – AD 14), known to her contemporaries as Julia Caesaris filia or Julia Augusti filia (Classical Latin: IVLIA•CAESARIS•FILIA or IVLIA•AVGVSTI•FILIA), was the daughter and only surviving biological child of Augustus, the first Roman emperor, and his second wife, Scribonia. Julia was also stepsister and second wife of the Emperor Tiberius; maternal grandmother of the Emperor Caligula and the Empress Agrippina the Younger; grandmother-in-law of the Emperor Claudius; and maternal great-grandmother of the Emperor Nero. Her epithet "the Elder" distinguishes her from her daughter, Julia the Younger.

Marcus Claudius Marcellus (42–23 BC) was the eldest son of Gaius Claudius Marcellus and Octavia the Younger, sister of Augustus (then known as Octavian). He was Augustus' nephew and closest male relative, and began to enjoy an accelerated political career as a result. He was educated with his cousin Tiberius and traveled with him to Hispania where they served under Augustus in the Cantabrian Wars. In 25 BC he returned to Rome where he married his cousin Julia, who was the emperor's daughter. Marcellus and Augustus' general Marcus Vipsanius Agrippa were the two popular choices as heir to the empire. According to Suetonius, this put Agrippa at odds with Marcellus, and is the reason why Agrippa traveled away from Rome to Mytilene in 23 BC.

That year, an illness was spreading in Rome which afflicted both Augustus and Marcellus. Augustus caught it earlier in the year, while Marcellus caught it later, after the emperor had already recovered. The illness proved fatal and killed Marcellus at Baiae, in Campania, Italy. He would be the first member of the imperial family whose ashes were placed in the Mausoleum of Augustus. Despite dying at a young age, Marcellus' position led to his celebration by Sextus Propertius, as well as by Virgil in the Aeneid.

มาร์กุส วิปซานิอุส อากริปปา (ละติน: Marcvs Vipsanivs Agrippa; ประมาณ 23 ตุลาคมหรือพฤศจิกายน 64/63 ปีก่อน ค.ศ. – 12 ปีก่อน ค.ศ.) เป็นรัฐบุรุษ และแม่ทัพชาวโรมัน เขาเป็นสหายสนิท ผู้แทน และผู้บัญชาการทหารคนสำคัญของอ็อกตาวิอุส (จักรพรรดิเอากุสตุสในอนาคต) รวมถึงมีศักดิ์เป็นพระชามาดา (ลูกเขย) ของเอากุสตุส และเป็นพระสสุระ (พ่อตา) ของจักรพรรดิติแบริอุส

เขาเป็นผู้รับผิดชอบต่อชัยชนะทางทหารส่วนใหญ่ของอ็อกตาวิอุส โดยผลงานที่โดดเด่นที่สุดคือการบัญชาการรบจนได้รับชัยชนะในยุทธนาวีที่อักติอุมเหนือกองกำลังของมาร์ก แอนโทนี และพระนางคลีโอพัตราที่ 7 แห่งอียิปต์ นอกจากนี้ อากริปปายังมีบทบาทสำคัญในการพัฒนาสถาปัตยกรรมและสาธารณูปโภคของกรุงโรม โดยเป็นผู้ริเริ่มการสร้างวิหารแพนธีอันในยุคแรกอีกด้วย อากริปปายังเป็นที่รู้จักในฐานะนักเขียน โดยเฉพาะงานเขียนด้านภูมิศาสตร์ ภายใต้การดูแลของเขา แผนการของจูเลียส ซีซาร์ ที่เคยต้องการให้มีการสำรวจดินแดนอย่างสมบูรณ์ก็ได้บรรลุผลสำเร็จ

ติแบริอุส ไกซาร์ ดีวี เอากุสตี ฟีลิอุส เอากุสตุส (ละติน: TIBERIVS CAESAR DIVI AVGVSTI FILIVS AVGVSTVS) เป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันพระองค์ที่สองต่อจากจักรพรรดิเอากุสตุส ครองราชย์ระหว่าง พ.ศ. 557 ถึง พ.ศ. 580

ติแบริอุสมีพระนามเดิมว่า ติแบริอุส เกลาดิอุส แนโร (TIBERIVS CLAVDIVS NERO) พระองค์มาจากตระกูลเกลาดิอุส เป็นบุตรชายของติแบริอุส เกลาดิอุส แนโร กับลีวิอา ดรูซิลลา ลีวิอาหย่ากับติแบริอุส แนโร แล้วมาแต่งงานกับอ็อกตาวิอานุส (ภายหลังเป็นจักรพรรดิเอากุสตุส) เมื่อ 39 ปีก่อนคริสต์ศักราช ติแบริอุสจึงกลายเป็นลูกเลี้ยงของอ็อกตาวิอานุส ต่อมาติแบริอุสแต่งงานกับยูลิอา ลูกสาวของเอากุสตุส จากนั้นเอากุสตุสได้รับเขาเป็นบุตรบุญธรรมด้วย ทำให้เขากลายเป็นสมาชิกตระกูลยูลิอุสอย่างเป็นทางการและได้นามใหม่ว่า ติแบริอุส ยูลิอุส ไกซาร์ (TIBERIVS IVLIVS CAESAR) นักประวัติศาสตร์เรียกตระกูลผสมนี้ว่าราชวงศ์ยูลิอุส-เกลาดิอุส จักรพรรดิโรมันต่อมาอีกสามสิบปีจะมาจากราชวงศ์นี้

ติแบริอุสเป็นนักการทหารผู้มีความสามารถมากที่สุดคนหนึ่งของสมัยโรมันโบราณ พระองค์ได้ทำการรณรงค์ในพันโนเนีย, แดลเมเชีย, ไรติอา และบางส่วนของแกร์มานิอา ซึ่งเป็นการวางรากฐานของพรมแดนทางด้านเหนือของจักรวรรดิ แต่ติแบริอุสมาเป็นที่รู้จักกันในฐานะจักรพรรดิผู้มีอารมณ์หม่นหมอง ไม่ชอบสุงสิงกับผู้ใด และไม่มีความต้องการเป็นจักรพรรดิ พลินีผู้อาวุโสขนานพระนามพระองค์ว่า "ผู้ที่เศร้าหมองที่สุดในหมู่มนุษย์" (TRISTISSIMVS HOMINVM) หลังจากการเสียชีวิตของดรูซุส ยูลิอุส ไกซาร์ (DRVSVS IVLIVS CAESAR) บุตรชายในปี พ.ศ. 566 แล้ว ติแบริอุสก็ยิ่งเก็บพระองค์มากขึ้นไปอีก ในปี พ.ศ. 569 พระองค์เสด็จออกจากกรุงโรมและทิ้งหน้าที่การปกครองส่วนใหญ่ไว้ในมือของลูกิอุส ไอลิอุส แซย์ยานุส (LVCIVS AELIVS SEIANVS) และไนวิอุส ซูโตริอุส มาโกร (NAEVIVS SVTORIVS MACRO) ผู้บังคับบัญชากององครักษ์ไปรโตริอานีผู้ทะเยอทะยาน หลังจากติแบริอุสสวรรคตแล้ว กาลิกุลา (ผู้เป็นหลานโดยตรงของพระอนุชาและเป็นหลานบุญธรรมของพระองค์) ก็ขึ้นเป็นจักรพรรดิต่อ